Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Ο ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΤΟΥ



ΕΝΑΣ κορυδαλλός είχε τη φωλιά με τα μικρά του σ' ένα χω­ράφι σπαρμένο σιτάρι, τα άφηνε μόνα τους και πετούσε κάθε μέρα για να τους βρει φαΐ. Όταν έγινε το σιτάρι, επειδή φοβόταν μην έρθουν οι θεριστές, είπε στα μικρά να προσέ­χουν και ν’ ακούσουν καλά τι θα λένε οι άνθρωποι.
Μια μέρα που ο κορυδαλλός είχε φύγει από τη φωλιά του, ήρθε ο χωρικός να κοιτάξει το σιτάρι του.
« Καιρός είναι, είπε στο γιο του, να θερίσουμε. Πήγαινε να πεις στους γείτονες μας να έρθουν κι αυτοί αύριο πρωί -πρωί να μας βοηθήσουν. »
Όταν γύρισε ο κορυδαλλός, τα μικρά του του είπαν ό,τι είχαν ακούσει και του ζητούσαν να τα πάει σ' ένα άλλο σί­γουρο μέρος.
«Έχουμε καιρό, τους απάντησε. «Αν περιμένει να τον βοηθήσουν οι γείτονες του, δεν έχουμε φόβο να θερίσει αύριο.»
Την άλλη μέρα ήρθε πάλι ο χωρικός και σαν είδε πως το σιτάρι έγερνε βαρύ-βαρύ, είπε στο γιο του :
« Μη χάνουμε ούτε στιγμή. Δεν μπορούμε να περιμέ­νουμε τους γείτονες μας.  Ας φωνάξουμε το σόι μας. Τρέχα και πες  όλους τους θείους και ξαδέρφους να είναι  εδώ αύριο πρωί-πρωί για ν' αρχίσουμε το θέρο»
Πιο φοβισμένα ακόμα τα πουλάκια είπαν στη μανούλα τους τα λόγια του χωρικού.
«Αν είπε μόνο αυτά, τους απάντησε, μη φοβόσαστε, γιατί οι συγγενείς έχουν πάντα τις δικές τους δουλειές.»

Την άλλη μέρα, ο γεωργός ήρθε πάλι και όταν είδε πως το σιτάρι κόντευε να πέσει χάμω  φώναζε του γιου του :
«Δεν μπορούμε πια να περιμένουμε τους γείτονες και τους συγγενείς μας. Πάμε οι  δύο μας τώρα ν' ακονίσουμε τα δρεπάνια μας. Αύριο τα χαράματα θα  πιάσουμε δουλειά και θα θερίσουμε μόνοι μας.»
Καιρός να φάγουμε, είπε ό κορυδαλλός στα παιδιά του. Μια που ο αφέντης αποφάσισε να κάνει τη δουλειά του μο­ναχός του, τότε στ' αλήθεια θα θερίσει αύριο το σιτάρι.»

Δεν υπάρχουν σχόλια: