ΤΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΥΤΩΝ

Ο πλανήτης Γη, θα    μπορούσε  να   ονομασθεί  ο πλανήτης των υδάτων, γιατί το 70%  της επιφανείας του είναι σκεπασμένο από νερά, ενώ το υπόλοιπο 30% είναι σκεπασμένο από βουνό, έρημους, βάση, λιβάδια, ηφαίστεια, κοιλάδες κ.α,

Αν η Γη μας βρίσκονταν πιο κοντά στον ήλιο τότε ο πλανήτης μας θα ήταν πιο ζεστός και δεν θα μπορούσε να υπάρξει ζωή πάνω σ' αυτόν. Αν ήταν επίσης πιο μακριά θα ήταν πολύ κρύος και δεν θα υπήρχε επίσης ζωή πάνω του.

• Ας προσέξουμε λίγο τους παρακάτω αριθμούς:

• 97,3% είναι η ολική μάζα της

 - 2,7% είναι το ποσοστό που ανήκει στο ζωικό βασίλειο. Απ’ αυτά τα 2/3 ανήκουν στα έντομα κα 1/3 στο άλλα ζώα.        

- 0,01% μόνο, είναι όλη η βιομάζα του είδους μας Homo  sapiens sapiens - με 6.000.000.000 άτομα που από μόνο του σήμερα μπορεί να φέρει σε κίνδυνο το 99,99% των οργανισμών που ζουν στον πλανήτη μας.   

Η Σαλαμάνδρα αυτή την εποχή κάνει τις εμφανίσεις μέσα στα δάση. Ανήκει στα Ουροδελή και είναι ένα από τα πιο μεγάλα αμφίβια της Ελληνικής πανίδας.

Το σώμα της έχει μήκος από 18-24 εκατοστά. Με την πρώτη ματιά μπορεί να την αναγνωρίσουμε από τα χρώματα της. Έντονο μαύρο γυαλιστερό χρώμα με κίτρινες κηλίδες σκορπισμένες ακανόνιστα στη ράχη, στην ουρά και κεφάλι.

Αν κάποιος την ενοχλήσει, απομακρύνεται σιγά-σιγά χωρίς φόβο. Αυτό οφείλεται στο μηχανισμό άμυνας που διαθέτει.

Στο δέρμα της υπάρχουν αδένες που εκκρίνουν δηλητηριώδη ουσία. Αυτή προκαλεί το θάνατο στα  μικρά ζώα, ενώ στα μεγάλα που  τολμήσουν να τη φέρουν στο        στόμα τους προκαλεί εγκαύματα στους βλεννογόνους.

Οι έντονες κίτρινες κηλίδες που έχει στο σώμα της είναι σαν να προειδοποιούν τους θηρευτές για τον  κίνδυνο που τους απειλεί.

Στην "Ιστορία των Ζώων", ο Αριστοτέλης γράφει ότι αυτό το αμφίβιο μόλις έρθει σε επαφή με τη φωτιά δεν καίγεται και κατορθώνει να τη σβήνει εξαιτίας της χαμηλής θερμοκρασίας του. Ακριβώς γι' αυτή την ικανότητα της την ταυτίζουν με τη φωτιά, ένα από τα τέσσερα φυσικά στοιχεία.

• Στα βάθη της θάλασσας, ανάμεσα στα φύκια, αυτή την εποχή ο θηλυκός ιππόκαμπος  αφήνει τα αυγά του (500 περίπου), μέσα στην "κοιλιακή θήκη" του αρσενικού.

Ο ιππόκαμπος είναι ένα παράξενο ψάρι ο λαιμός και το κεφάλι του μοιάζουν με εκείνα του αλόγου. Το σώμα του είναι επίσης καλυμμένο με μια "πανοπλία" όπως εκείνο των εντόμων. Τα αρσενικά έχουν ένα σάκο στην κοιλιά τους, όπως τα καγκουρό.  Η θηλυκιά βάζει τα 500 αυγά της στο σάκο του αρσενικού εκεί τα αυγά γίνονται έμβρυα με την βοήθεια της κυκλοφορίας του αίματος ταυ πατέρα. Μετά από "κύηση" 4-5 εβδομάδων ο αρσενικός θα "γεννήσει" με πόνο τους μικρούς ιππόκαμπους.

• Στους βράχους, κοντά στις αρχαιότητες, πάνω σε παλιούς τοίχους που βλέπουν προς το νότο, είναι το φυσικό οικοσύστημα της κάππαρης ενός μικρού θάμνου με λεπτά λευκά λουλούδια. Ο μύθος θέλει αυτά τα λουλούδια να είναι στολίδια οπό το πέπλο μιας νεαρής νύφης που έπεσε από τους βράχους καθώς πήγαινε να συναντήσει τον αγαπημένο της.

Φυτό καθαρά μεσογειακό, που φυτρώνει στις βραχώδεις ακτές κοντά στη θάλασσα, προσαρμόζεται πολύ εύκολα και στο εσωτερικό της χώρας όταν η θέση του είναι καλή προς τον ήλιο.

Γνωστή τους αρχαίους Έλληνες και στους Ρωμαίους, που τη χρησιμοποιούσαν στα φαγητά τους και στα γλυκά τους και με τα φύλλα της έκαναν μάσκες ομορφιάς οι γυναίκες.

•  Οι Πελαργοί είναι δείκτες της υγείας των υγροτοπικών και αγροτικών οικοσυστημάτων. Στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, αυτά τα οικοσυστήματα έχουν υποστεί μεγάλες καταστροφές και αλλοιώσεις, με αποτέλεσμα οι Πελαργοί, πουλιά στενά δεμένα με αυτά τα οικοσυστήματα, να τείνουν προς την εξαφάνιση. Σε κάποιες χώρες της Ευρώπης τα πουλιά αυτά έχουν εξαφανισθεί εντελώς, ενώ σε χώρες όπως η Γαλλία, η Ολλανδία και η Δανία, έχουν απομείνει μόνο λίγες

δεκάδες.

Στη χώρα μας, στη δεκαετία του '50 υπήρχαν 10.000 ζευγάρια. Στο τέλος της δεκαετίας του '60, με υπολογισμούς των ορνιθολόγων, είχαν απομείνει 2.500 ζευγάρια. (Η αλήθεια είναι, όμως, ότι ποτέ δεν έγινε μια ολοκληρωμένη επιστημονική καταγραφή του πληθυσμού των Πελαργών σε όλη την Ελλάδα). Κατά την περίοδο του 1821, οι Πελαργοί φώλιαζαν ακόμα και μέσα στην Αθήνα. Σήμερα έχουν εξαφανισθεί από την Αττική, και το νοτιότερο σημείο εξάπλωσης τους στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη, είναι η Αιτωλοακαρνανία και ειδικά η περιοχή της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου, που φιλοξενεί λιγότερα από 10 ζευγάρια (φθάνει να σκεφθεί κανείς ότι στη δεκαετία του '50-'60 η περιοχή φιλοξενούσε εκατοντάδες ζευγάρια). Τον προηγούμενο αιώνα οι Πελαργοί φώλιαζαν και στην Πελοπόννησο, σήμερα όμως, δυστυχώς, έχουν εξαφανισθεί. Οι περιοχές που καταλαμβάνουν οι

Πελαργοί στη χώρα μας είναι η Δυτική Στερεά, η Κεντρική Στερεά (περιοχή Κωπαΐδας), η  Ήπειρος, η Μακεδονία, η Θράκη και μερικά νησιά του Αιγαίου.